ARUME DOS PIÑEIROS

CAXIGALINES NELA REGUERA'L CAMPIZU

O MEU BLOGOMILLO, A. F. (AFTER FACEBOOK)

with 14 comments

pacheco_05

Varios, non moitos e cada vez menos, son os blogs en galego de referencia en Galicia. Ou polo menos que eu considero de referencia, capaces de artellar un discurso coherente, ben trabado, argumentado e, ao tempo, distinguido e crítico. Hai outro concepto de referencia, a que proporciona a condición do autor, suxeito político coñecido ou intelectual ao que a tribu, a fama ou o éxito concreto lle conceden creto momentáneo para tal presunción. Este concepto me interesa menos (entre outras cousas porque son persoas que posúen outros canles de difusión moito máis amplos e multiplicadores e que non precisan dos blogs máis que para parecer a la page -ou a la web, para ser máis estrictos- ou para non perder ese aura de compromiso full time coa vida social).

Estes que poño a continuación son os que (excluídos os familiares) eu leo con frecuencia, que sigo máis a miudo e que considero fundamentais no desenrolo do blogomillo nestes días. Se esquezo algún é porque teñen outras virtudes que eu non atopo tan interesantes, como supoño que lles pasará aos outros co meu.

  • Dpaso, de Manuel M. Barreiro. Escribe excelentes artigos políticos, de gran finura intelectual. Destaca polo seu estilo cuidado, cheo de ironía e erudición nada acartonada; seica ten traballo seguido para outros formatos, pero aproveito a ocasión para pedirlle máis, se se pode pedir a estas alturas.
  • Calidonia, de Carlos Neira. Resultan admirables as súas análises minuciosísimas, derivadas dun entusiasmo evidente polo seu traballo crítico; tamén lle pediría eu máis presencia, máis frecuencia; tennos algo abandonados.
  • Brétemas, de Manuel Bragado. Serve de extraordinario polo de atracción de diversas sensibilidades culturais e políticas; algúns dos temas que trata convírtense en pouco tempo en centrais no debate público; tamén boto en falta máis textos: o feisbu entreténnos demasiado. Seino: eu padezo semellante zuna. 
  • As uvas na solaina, de Marcos Valcárcel. Aínda que resentido pola forzosa ausencia do seu autor, segue a manter, polo número de visitas que presenta, unha capacidade de discusión notable; hai que lamentar que as leas dialécticas non sexan tan constantes nin tan intensas como noutrora, pero convén animalas como os amigos de Marcos suxiren en posts recentes. 
  • Croques, de Perfecto Conde. Sobrancea pola voz hipercrítica do seu autor, nada proclive aos silencios cómplices (que corresponde ao que entendo eu debe ser un blog) e polas voces, ás veces intemperantes pero sempre necesarias, que concorren alí en forma de polémicas tan encendidas coma entretidas. Marcha moito de viaxe (envexable) e nos deixa orfos durante demasiado tempo.
  • Fragmentos da galaxia, de Juan L. Blanco Valdés. Aínda que nos últimos tempos en computapingas (seica ama os neoloxismos), as vivas reflexións de don Juan, acompañadas de xeniais facecias narradas de forma única, son obrigatorias. Sobre todo, porque non anda con correccións políticas que outros cultivan para compracer ou adormecer incautos. Hai que lelo. Ou era roelo? 
  • Anabande, de Ana Bande. Aprecio moitísimo nela o seu espíritu (feminista) combativo e militante, sempre disposto a recomendar lecturas interesantes que permiten, sobre todo, a disensión e o debate; a súa constancia tamén se agradece, aínda que debería sacar do armario, onde seica garda decenas de posts, esas palabras que non merecen purgar silencio. 
  • Nubosidade variabel, de Anxos G. Fonte. Unha sensibilidade poética radical ao servizo da liberdade; eu creo que debería prodigarse (seino, seino) con maior constancia: cando lle dá por facer varios seguidos, entón convírtese en marabilla.
  • Alicia crece, de Rubén Ruibal. Presentado de forma moi apropiada como desafogos de RR, este blog parte coa desvantaxe da inconstancia (porque se ten que desafogarse todos os días, mimá). Pero cando sae, irrumpe de forma xenial e xustifica por si mesmo o propio blogomillo. Non hai que lle pedir máis porque así debe ser, para devoción nosa.
  • As túas balas, de Xabier Cid. As súas narracións, contadas cunha prosa afiada, ou as últimas reflexións políticas, sobre os resultados da enquisa escolar, nunca deixan indiferentes. O número de participantes no seu foro fala moi ben do atractivas que resultan as súas propostas polémicas. Sei da súa vida polo feisbu, pero prefiro algo máis as súas balas.
  • Alfaias, de Marcos Calveiro. Ultimamente incendiarias, breves e contundentes. Antes procuraba escribir algo máis. Faise necesario que volva con forza de novo ao bloguerío. Seguro que o traballo novelístico non o deixa en paz, pero os siareiros da blogoleira esiximos máis negro sobre branco.
  • Capítulo 0, de Manuel Gago. Non hai nada que dicir: o blog perfecto. Pero se me apuran, a min me gustaría un pouco máis de lixeira reflexión política, máis alá da polis do labor xornalístico irreprochable no seu caso. Por pedir que non quede.
  • Lándoas, de Lándoas. Deixo para o final o que hoxe cumpre anos e que para min é o primeiro de todos eles. Por contidos, exposición, argumentación, estilo, modos, eus. O seu autor, un ente que responde a proteicas voces e que se constrúe nas e coas palabras do propio blog, constitúe hoxe un auténtico luxo para a cultura galega. Está mal que eu o diga por razón de amizade fondísima con persoas que teñen que ver con el, pero a admiración ten camiños distintos ao do afecto e neste caso a que sinto por Lándoas é a mesma que moi probablemente sinten os que se acercan cada día por aquela terra de hospitalidade e intelixencia extraordinarias.  

Sirva esta relación para agradecerlles o labor prestado ata o de agora e para darlles o pulo necesario para que non me (nos) abandonen e para que non deixen de escribir nestes tempos de efímera e fugaz recepción de feisbus.

Written by arume

15/09/2009 at 17:34

Publicado en Uncategorized

VIGO VISTO POR AZAÑA

with one comment

10034095664a66cfcf1bbec2.54095668FAROCHAPELA872041

Un compromiso que agradezo permíteme estes días ler completos os diarios de Azaña. Nese trance, que leva disposición cronolóxica, estou. Concretamente nos días 30 de Xuño e 1 de Xullo de 1918, cando Azaña visita Vigo: esto é o que escribe da cidade e dos seus arredores. Co erro de autor ou de copista (máis ben así debe ser) incluído por entender Bonzar onde tal vez poñía Bouzas. 

“30 de junio

Vigo. La naturaleza ha sido aquí buena para los hombres. Nada violento. Nada excesivo, ni el clima, ni los montes; profundas y fáciles ensenadas; mares interiores, portadores de riqueza. De cara al mundo, por el océano. ¿Qué debería de haber producido este país en la civilización española? Medir su aportación: en arte, en ciencia, en comercio. ¿Por qué se habla tan poco de Galicia? Aislamiento de las cuatro provincias. Parecen un coto adonde van a veranear unos politicones (cosa suya), y en el que, ya se sabe, nadie tiene que intervenir.

Los propietarios no han dejado aquí más que a los esclavos.

Ahora que se habla en todas partes de renovación, la renovación gallega (que sólo puede ser: anticaciquismo y reforma agraria) quiere revestir formas pedantes y estériles, y comienza a reinvindicar su idioma. (artículo del tonto Ribalta diciendo que el castellano no viene del latín sino del gallego.)

La ría de Vigo, precisamente por ser tan hermosa, y por no ser más que esto, es una acusación.

Vigo, novísimo, rico, anglófilo, se construye a todo lujo sobre el trazado roto de la ciudad vieja. Restos. En la Ribera: las casas de porche bajo, pilar robusto, pintadas de color chillón. En el interior: otras casucas en la calle Elduayen. ¡Estos nombres de las calles de Vigo! Elduayen, Urzaiz, etcétera.

Cuando se inauguró la estatua de Elduayen, apareció con grillos en las manos y en los pies.

Viaje en tranvía a Bonzar y a Cabral. Los tranvías son buenos. Bonzar, pueblo de pescadores, una placeta, calles de casas bajas, enlosadas de piedra, fachadas azules o rojas.Una cruz en el fin de la calle que da al puerto: Cristo de un lado, una Pietà al otro.

Estamos en el espigón viendo la puesta del sol. Nubes le tapan. Las Cíes envueltas en polvo de oro. Chorros de luz sobre el mar; quieto, de plata gris. El sol aparece debajo de las nubes, como una bola de fuego. Se le puede mirar. Todo se incendia; el agua, las casas de Bonzar, las cimas sobre Vigo, las vertientes desnudas del Castillo. Levantan llamas en el agua los remos. Se apaga. Ruido hondo, hosco, de las olas pequeñas en unas playitas, al pie de la iglesia que hay al borde del mar.

1 de julio

Cabral. Hemos ido en tranvía, al anochecer. Unos cuantos kilómetros al interior. La carretera, pésima. Población pululante. Valle amplio, en vertiente, gracioso, apacible. Son siempre los mismos elementos, poco fuertes, que en este punto no aumentan en intensidad, sino en número.

En la parada de Cabral los empleados del tranvía se entretienen leyendo un folleto de propaganda protestante.

El paisaje más fino, más urbano que la gente. Un escenario de Campos Elíseos habitado por pobres.

Antes de ir a Cabral hemos estado en la otra orilla de la ría. Pasamos embarcados. Hora de sol brillante. Ni una nube. El tono: azul vivísimo, liquido. La quemante brisa. Cangas. Puertecillo de pesca. Andamos por una carretera que va hacia la costa y sube a la derecha. ültimas casas de Cangas. En lo alto. Sol deslumbrador. La bahía: enfrente Vigo.; la desnudez de la montaña del Castillo. Las Cíes, azules próximas, separadas. La tierra, maizales, patatas, viñas en parral. Bosquecillos de pinos. En un cerro, una ermita. Mujeres y niños limpiando la tierra. Echamos a la derecha, por un sendero. Retorcido, entre vallados, setos, pinos; una calleja pedregosa. Salimos a un pinar espeso. Después, monte bajo, granito gris acero, rápida pendiente, el mar, abajo; borde de peñas negruzcas. Temple delicioso. Tumbados, al pie de unos pinos. Reconocemos el terreno. No hay playa ni baño posible. Andamos hacia la derecha. Laderas desiertas, granitos y hierbas. A nuestros pies, barquichuelos en el azul. Soledad. Pinar en lo alto. Baño de sol. Tumbado, contemplo la bahía oblicuamente. Se inclina el plano del mar. Calidad que adquieren unas montañas picudas que hay en la otra orilla. Si se estuviera solo en el mundo, así, sin que las cosas ni los hombres nos molesten…”

Azaña, Manuel, Obras completas, ed. Santos Juliá, Centro de Estudios Políticos y Constitucionales, Madrid, 2007, tomo 1, pp. 789-790.

A foto é do impagable Arquivo Pacheco, fonte de marabillas únicas coma esta, difíciles de atopar no mundo. E non peco de esaxerar.

Written by arume

14/09/2009 at 21:37

Publicado en Uncategorized

IDOLATRÍA DE MASAS

with one comment

1237399626583_005

Asisto entre perplexo e desanimado á marea idólatra de xente que durante os fins de semán de verán acude aos santuarios de Galicia na procura da intervención milagreira do santo ou, na meirande parte dos casos, da Virxe ubicua e especialmente querenciosa de vales, cumios e cons desta terra: centos de miles, que, sumados aos que se apuntan a procesións de cristos de victorias, a peregrinacións para ver apóstolos espadachíns ou para glorificar copóns dourados entre fiunchos e xeranios, constitúen unha devota moitedume que conserva (e incrementa) para o meu pasmo a negra superstición dos pobos. Non quixera facer aquí lamento ou elexía do que puido ser e non foi nin tampouco laio correspondiente da forza de ferro e lume empregada para inculcar nestas terras durante anos o medo e o temor de deus. Pretendo simplemente certificar a derrota da ilustración e explicar (non todo, pero si moito) o país que temos diante; algúns (mesmo presumindo de progresismo ou de defensa de valores propios) dirán que é a nosa cultura, o noso modo de vida. Será o deles, non o meu. E espero e aspiro a que algunha vez deixe de selo.

Mentres tanto, á data de hoxe, vexo difícil recuperar un país libre con eses vimbios.

[Sempre me pregunto por que, en contradicción flagrante, atopo marabillosa a Semana Santa sevillana, se tamén vexo nela o rauto invencible da superstición e, ao tempo, a marca iracunda da clerigalla de postguerra na difusión obrigatoria da fe e da devoción cristiá. Pero non sei respostarme de forma convincente: será que resulta todo demasiado estrano, demasiado exótico].

Written by arume

14/09/2009 at 19:00

Publicado en Uncategorized

O MESÓN (AS PONTES)

with one comment

Imagen012

Se alguén algunha vez ten a oportunidade de se acercar á vila de As Pontes (unha das poucas que coñezo cunha porcentaxe de galegofalantes próxima ao 100%) e quere comer, porque lle entran gañas ou porque quere probar a comida da zona, debería deixarse caír polo Mesón (O’ Mesón para os máis vellos e, sobre todo, para a familia próxima) Ana, no barrio de Tras da Ponte (pódese escribir xunto: Trasdaponte, como Trastévere), rúa Real 35. Tamén pode elixir o Xantar, Casa Teresa ou mesmo o Bar Taybe, na mesma Avenida de Galicia, pero o Mesón Ana ofrece un plus de profundidade nos raigames culinarios da bisbarra. Un churrasco que arrecende río Eume abaixo e, polo que sei, aínda afumega ás propias troitas (agora xa non, que o río vai mesto e porco, case morto por onda a ponte). Un cordeiro asado, que veñen buscar cunhas olas de metro de diámetro para dar de comer aldeas enteiras uns tipos que con dificultade levan o material por mor dos bandullos adquiridos con tantos anos de visitas a dona Ana. Uns chuletóns da boísima carne de terneira que por alí se estila, fritidos co descaro do que sabe que calquera lume pode elevar á categoría de capolavoro a presencia da carne nun prato, acompañado dunhas patacas da Mourela que están a pedir denominación de orixe antes de gañar o primeiro premio mundial de pataquerío. Contundentes pratos (sempre se pode optar por un clásico ovos fritidos con patacas) que, para os máis enxebres (entre os que eu non me atopo), poden ir anticipados cos sorbos indecorosos dun caldo galego de unto canónico e grelos da ribeira do Chamoselo. Flans, arroz con leite e doces de semellante consistencia adornan a pitanza, interminable ou imposible de rematar.  

Se vén en festas, non deixe de dirixirse ao banco de enfrente: saúde e será convidado ao que se tercie.

A foto é da feira medieval do ano pasado. RR, por certo, non veu este ano. Razón poderosa e gozosa impediulle estar con nós. Botámolo de menos, pero así xa nos debe unha.

Written by arume

13/09/2009 at 22:54

Publicado en Uncategorized

ONCE (UPON A TIME) DE SETEMBRO

leave a comment »

Imagen214

Hoxe, aparte da Diada, que me trae recordos de adolescencia cando decidín conquistar o corazón dunha moza que recén viña de Barcelona e levaba unha senyera bordada no antebrazo do seu pullover, é o día de lembranza de Salvador Allende e do derrube das torres xemeas de Nova Iork.

Do primeiro sempre me veñen imaxes dunha tarde na rúa Hermosilla en Madrid, esperando por miña nai que entrara no economato e lendo desde a parte de atrás do coche o xornal PUEBLO que extendía o meu pai sobre o volante. Teño agora mesmo diante con precisión as fotos e ata os titulares daquel día (máis ben do seguinte), pero, sobre todo, a insólita explicación do meu pai da palabra golpe de estado, de Chile, da CIA, de Pinochet, de socialismo, de Salvador Allende. Insólita porque debeu de entender que eu xa podía comprender aquelas fonduras ou que debía estar xa preparado para meterme nelas. Polo que despois pasou, teño que agradecer ao meu pai que o fixera naquel instante, que agora interpreto como o primeiro momento en que comezou a interesarme de forma entusiasta a política. Allende sempre foi asociado a esa especie de iniciación e, como desgraciadamente, a ese crime lle sucederon tantos outros no chamado cono sur americano, todos aqueles anos constituiron para min unha materia de aprendizaxe política de primeiro orde. Aparte das músicas andinas que se fixeron moda durante aqueles anos, os contactos, anos despois en Compostela, con persoas que viñan dalí, exiliadas, aínda coa nostalxia e a dor daquela infamia, moitas delas establecidas xunta nós, fixeron que nunca esquecera, por mellor que lles fosen as cousas, aquel drama inmenso, cuxas bágoas puidemos nalgún tempo ver moi de perto. Os once de setembro sempre me acordo deles, Gustavo, Claudio, onde esteades.

O segundo evento, tan próximo, cobra coa lembranza un novo e doloroso trance. Fun, fomos, a Nova Iork no ano 1990. Vivimos en Riverside Drive, nun pequeno apartamento que daba para o río, nun bed and breakfast dunha muller de orixe holandés, cuxo apelido esquecín, que traballaba a tempo parcial de acomodadora no Radio City Hall. Era agosto e unha abafante calor, que culminaba case todas as noites cunha fantástica tormenta que iluminaba a cidade, foi incapaz de deter os nosos pasos inquedos polas rúas neoiorquinas. Baixabamos todos os días por Broadway rumbo á parte sur da cidade, coa ollada posta moitas veces nas torres xemeas que nos servían sempre de telón de fondo. Nunca subín a elas. Intenteino un día, xa decidido tras vencer o vértigo que me atenaza. Pero un apagón que afectou a toda a parte sur de Manhattan impediume subir, co alborozo do meu espíritu atemorizado. Aínda recordo as imaxes dos yuppies (daquela así chamados) andando pola ponte de Brooklyn para tomaren o metro na primeira estación do outro lado do río.

Amei aquela cidade para sempre. Fun feliz alí dunha forma esaxerada. Agora que escribo aínda sinto a emoción de pertencer a aquelas rúas, a aquel paisaxe. Hai máis de catro anos volvín, a finais do inverno e comezos da primavera de 2005. Fomos xa todos nunha estadía de mes e medio na rúa 72 esquina Broadway nun apartamento que agora xa non existe. A impresión da primeira visita incrementouse co desexo de quedar alí a vivir por máis tempo do que estiveramos. Fomos felices dunha forma única e cada intre daquel tempo funciona como estímulo para o presente. Vexo agora, por exemplo, para non extenderme na melancolía de rememorar aqueles días de felicidade plena, Central Park desde o taxi que nos levaba ao aeroporto, inzado de flores brancas, co ceo azul intenso e o perfil brilante ao lonxe dos rañaceos. Non sei se irei este ano: devezo por ir canto antes, canto máis tempo mellor. 

Por só iso, cando chega este día e lembro as torres xemeas cairen, sinto unha mágoa enorme, unha tristeza longa que só a esperanza ou a simple promesa (case autoengano) de voltar axiña pode paliar mentres tanto.

Written by arume

11/09/2009 at 16:34

Publicado en Uncategorized

LEMBRANZA DE MONTALE

with 2 comments

Imagen196

Non sei por que con este sol abafante lembrei estes versos que, en tardes de outono nas mansardas de Mazarelos, Nicolò lía con delectación e melanconía.

E andando nel sole che abbaglia
Sentire con triste meraviglia
Com’è tutta la vita e il suo travaglio
In questo seguitare una muraglia
Che ha in cima cocci aguzzi di bottiglia.

Eugenio Montale. 

Foto: ao fondo, o Monte Amiata, desde Monticchielo.

Written by arume

10/09/2009 at 17:41

Publicado en Uncategorized

AS TORRETAS EBÚRNEAS

with one comment

teatro_148

Recibo por correo electrónico con certa frecuencia noticias relativas aos estudios literarios (do século XVI e XVII español, que eles prefiren chamar de Ouro, con maiúsculas) no amplo mundo, en particular e de forma sistemática procedentes dos departamentos americanos, que eles prefiren xa chamar con algo de pompa Academia, tamén con maiúsculas. Son as chamadas listas de discusión, que, ademáis de servir de canal difusor de eventos miles, promoven debates sobre cuestións precisas do tamén amplísimo marco de tales estudios. Nin que dicir ten que os chamados Estudios Culturais e o seu impacto nos curricula universitarios americanos constitúen o seu principal tema de discusión, cunha notoria tendencia ao vituperio e á crítica feroz: a constante perda de influencia (e, por suposto, de profesorado e de materias nos programas de titulacións) dos estudios históricos e nomeadamente dos de literatura española peninsular de antes do século XIX fai que os seus xuízos en moitas ocasións aparezan tinguidos de apocalípticos (ao que non é nada allea a súa formación cristiá) receos e temores.

Non era disto do que quería falar (outro día), senón dunha sorprendente discusión xurdida hai apenas unha semán a partir da nova que un deles difunde sobre a lista de libros que piden os presos de Guantánamo. Ao parecer Harry Potter ocupa o primeiro lugar e o Quijote o segundo. Non lembro o terceiro, pero o caso é que, tras esa noticia, a sucesión de comentarios sobre ese particular deixan de lado a cuestión do encarcelamento e glosan cunha frivolidade digna doutras causas o gusto dos presos da badía cubana. Daí pasan a preguntarse qué libro levarían a unha illa deserta (como se Guantánamo equivalese a tal tópica suposición) e despois, co Quijote coma excusa, a proporcionar erudición abundante (a meirande parte, por suposto, completamente prescindible) sobre a relación entre lectura e prisión, sempre con Cervantes, ese totem. Que a Biblia (antigo e novo testamento, precisa alguén) sexa o libro preferido por moitos deles para ler baixo a palmeira de cocos, non é o máis rechamante do asunto, senón a distancia que estes/as investigadores/as da cultura (hispánica, pero con ínfulas universais) presentan sobre a política do seu país.

Estiven deixando pasar os días por se alguén lles fai cair na conta de que collen magníficamente o “rábano por las hojas”, pero vexo que o proceso de alienación resulta inesgotable e que os presos de Guantánamo non deben de ser para eles máis ca un molesto alibi para falar do que sempre están a falar e constitúe as súas propias vidas: a sen dúbida engaiolante literatura dos séculos de XVI e XVII (de Ouro, para eles), verdadeiro sustento non só económico senón moral e ata relixioso da súa existencia como intelixentísimas torretas ebúrneas.

Written by arume

09/09/2009 at 20:54

Publicado en Uncategorized

UN INVERNO ITALIANO

with 2 comments

Imagen179

Andrea Camilleri viu publicado en xullo de 2009 a colección de artigos publicados en L’Unità desde o 20 de novembro de 2008 ao 22 de maio de 2009, baixo a rúbrica Lo chef consiglia e baixo un particular modo drammatico de pequena proposta/pregunta de Saverio Lodato e a resposta do propio Camilleri. A fórmula resulta moi eficaz, ao tempo que moi divertida. Por momentos, un parece escoitar as voces do diálogo humanista, nas apóstrofes ao caro amico, na erudición miscelánea, na ironía familiar con que acude ás fontes populares. Todo en brevidade sustanciosa e en elegancia estilística, malia o aparentemente sinxelo discurso de Camilleri. O seu colega Lodato non é nada manco (mesmo conta cunha preparación intelectual ao meu xuízo máis completa cá do entrevistado) e leva con intelixencia observacións do natural e da esencia inventada de Italia para trasladarllas a un Camilleri de voz enérxica, plena de humor e fértil escepticismo, que repasa a actualidade italiana moi lonxe do panfleto ou da soflama e próximo á sátira da vella tradición latina, de perspicaz retruque e enxeñoso xuízo. Moitos dos temas tratados (Berlusconi por riba de todas as cousas, pero tamén inmigración, diferencias norte-sur, criminalidade e seguridade, conflicto de intereses, liberdade de prensa, corrupción e mafia, rondas e fascismo, entre moitos outros), son difíciles de comprender fóra das circunstancias actuais da Italia hodierna, aínda que procuran sempre atender a universais éticos. Pero moitos outros constitúen por si mesmos alfaias de aguda reflexión moral e política, á marxe de ocasións ou conxunturas. Traduzo un deles, coas fallas que o meu italiano depara, para que se poda comprender a magnitude do labor xornalístico como comentarista de Camilleri. 

O ACEITE DE RICINO? MOITOS XORNALISTAS O TOMAN ELES MESMOS

[Lodato] Leo na Wikipedia, na voz “aceite de ricino”. “Durante a dictadura fascista o aceite de ricino foi un dos instrumentos de tortura empregados polas Camisas Negras […] Os disidentes e os opositores presos eran obrigados a inxerir grandes cantidades, provocando graves sufrimentos gastroenteríticos, diarreas e deshidratación que podían conducir ás víctimas á morte. O medio de tortura foi ideado por Gabriele D’Annunzio, durante a ocupación de Fiume [Rijeka, no ano 1919]. Ve vostede a Gasparri co funil na man meténdolle o aceite de ricino na gorxa aos xornalistas non aliñados? Sinte no ar o cheiro a aceite de ricino?

[Camilleri] O aceite de ricino era un purgante en uso alomenos desde os anos trinta e creo que foi purgante oficial durante a guerra de 1915-1918. De cativo miña nai deume pequenas doses, que despois foron de calomelano, dunha especie de chocolatina moi amarga, tamén chamada “o bello negro” (“il bel nero”). O sabor do aceite de ricino era abominable, case tanto como o do aceite de fígado de bacallau. O ricino tiña efectos inmediatos e explosivos. Por vostede sei que o primeiro en facer del uso, digamos, impropio foi porque “>D’Annunzio en Fiume. Pode ser, porque D’Annunzio combatera na Grande Guerra. Lembre que ao fascismo o Vate Nacional lle fixo outro regalo, aquel incomprensible “eja, eja, alalà”, que constituía o saúdo ao Duce. Os escuadristas [fascistas] usaban o aceite de ricino contra adversarios aillados e inermes, en xeral de idade avanzada, para escarnialos e humillalos: espléndido exemplo de absoluta bellaquería. Vostede me pregunta se eu vexo a Maurizio Gasparri con un funil nunha man e o botellón de aceite de ricino na outra. Respóstolle que non o vexo, porque non o necesita. Son moitísimos os xornalistas que toman o aceite de ricino pola súa espontánea vontade! Para os poucos disidentes, non merece a pena gastalo. 

6 de marzo de 2009

Camilleri, Andrea/ Lodato, Saverio, Un inverno italiano. Cronache con rabbia 2008-2009, Milano, Chiarelettere, 2009 (de Xullo a primeira edición)

Written by arume

08/09/2009 at 23:28

Publicado en Uncategorized

PSdG over troubled water

with 3 comments

Imagen117

As novas sobre a organización interna do PSdG non anuncian nada bó. A ausencia de varios dos seus máis destacados dirixentes no comité da pasada fin de semán por mor de coincidencia de datas ou por protestas intestinas (como me gusta esta palabra para según que cousas) sobre cuotas de poder permiten aventurar males moito peores. A perda, que se insinúa a teor das enquisas e das últimas votacións, da alcaldía de certas cidades importantes non sería o máis preocupante resultado que se aveciñe, senón o conseguinte declive da marca esquerda moderada en Galicia para anos. A invisiblidade dun equipo variado, capaz e competente, que poda resolver dúbidas á poboación sobre como xestionar un país é o seu máis serio hándicap, que pode resultar letal se as eleccións definitivamente non son favorables.

As cabezas eminentes do socialismo galego se atopan ao fronte de alcaldías agora mesmo. Persoas que asumen e encarnan un partido, pero que están lonxe de crear ou artellar un discurso político para o país. A medida que pasan os anos, os alcaldes socialistas imitan como poden ao seu colega agora embaixador en gobernación cesarista sobre a polis estado que cren que é a súa cidade. Difícil escoitar unha palabra a Bugallo sobre Galicia: as cousas son boas ou malas (así está a política) se benefician a Santiago, esa entidade que, por suposto, el interpreta ao seu gusto. Pouco sabemos do que opina Losada sobre feitos e fenómenos galaicos fóra de península, agás os derivados da ría de Arteixo e o polígono de Sabón, territorios propios dos estados pontificios herculinos. Sabemos que Orozco é aprezado (xa foi máis) polos habitantes da súa cidade, en gran medida, como me apuntan desde as murallas, pola súa proximidade aos problemillas domésticos, o que no fondo indica unha escasa ollada aos outeiros de rei ou ás terras chás que desde alí se poden albiscar. Do de Ourense pouco se sabe. A súa discreción para min é notoria. Tanto que ignoro se nas Burgas ten mesmo predicamento entre os seus gobernados. Do de Vigo tamén se coñecen as súas dolorosas diatribas sobre o mal que tratan a cidade, de marzo a esta parte, e as continuas excursións entre vallas e pozancas para seguir como aguerrido capataz o rumbo do plan E, que consiste, como todo o mundo advirte a cada paso, nun labor minucioso de deconstrucción a la Pierre Menard de viais e beirarrúas para chegar ao mesmo estado anterior. En calquera caso, nada se sabe (porque ademáis non interesa, salvo para lembrar agravios, agravios e máis agravios) do que pensa sobre o país. Non podo dicir grande cousa do de Ferrol, que padece semellante proxección íntima cara á ría asteleira. O localismo non é só unha praga asociable á distribución minifundista de case todas as propiedades neste país senón froito dun denodado esforzo das elites gobernantes por facer casus belli de tal ensimismamento infértil.

Eles, con todo, son os principais cadros do PSdG. Podémoslles sumar os novos alcaldes de vilas industriosas, probablemente JASP que aínda non deron o paso para tuer le père e ao que se lles poña por diante. Tamén a senadoras ou ex concellais que ocupan o lugar orgánico de novo por representación xeográfica e non por articulación de ningún discurso, para o que están sen dúbida preparadas; pero se deben ao cupo de cidades ou de lobbys internos do propio partido. Sumemos a Leiceaga e ao delegado de goberno, outrora case intelectual orgánico do PSOE; engadamos antigos asesores (con escasos folgos ou destinados a outros mesteres máis fructíferos), conselleiros/as que, tras o paso por san caetano, regresan amortizados/as ás cadeiras e abandonan o fragor político (quen sabe se unha reitoría pode ser recuncho para tales lides), profesores universitarios (e algún de instituto, colocados en Madrid, inocuos tan ao lonxe) que en tempos mellores se apuntaban á clase media tecnocrática dun partido de goberno, dirixentes sindicais (modosos, sempre con algo de mala conciencia roxa) e algunha excepción a este conxunto de sectores, e obteremos un fráxil panorama do organigrama do PSdG. En tempos de felicidade, aínda tira a máquina, sempre axudada desde Madrid por un líder máis ou menos carismático (chámese Felipe ou José Luis), e agora coa esperanza nunca tan branca que vai adquirindo día a día, probablemente sen el pretendelo, dotes de mesías. En tempos de infelicidade, e sen esta provisional abundancia de alcaldes que ademáis se cadra engana a vista, o futuro está algo ou moito máis escuro.

Vexo demasiado tente mentres cobro, probablemente porque saben que unha derrota, por pequena que sexa, nas vindeiras eleccións, supón volver a empezar, volver a reconstruír un partido que remontou desde o baleiro 1997 cando se presentaba Caballero e obtiña 13 deputados ata o máximo de Touriño, agora desaparecido, mesmo do Facebook.

Creo que non poden esperar aos resultados de 2011 e deben construír un partido aberto, de distintas ordes sociais (non só urbanitas ou profesores de universidade inconstantes no apoio) e distinta procedencia intelectual, cunha idea clara e definida do que queren para Galicia (deberían ter elaborado, por exemplo, unha proposta de reforma de estatuto ou sobre a cuestión terrirtorial, con ave e sen ave) e cunha estratexia rotunda e voraz. Non sei por que, pero estou vendo o Partido Democratico italiano (cunhas filfas de dirixentes e unha morea de probables votantes desganados e pouco dispostos) nesta esquina noroeste da península ibérica.

FOTO: Marco Aurelio, corredor dos Uffizi, Florencia.

Written by arume

07/09/2009 at 17:55

Publicado en Uncategorized

EL CORREO GALLEGO E GALICIA-HOXE: OUTROS QUE TAL BAILAN

with one comment

Imagen009

Leo a crónica do sucedido en Celanova onte a través de El correo gallego e Galicia-hoxe. Desde hai tempo estes xornais aproveitan o bilingüismo para compraceren aos seus lectores respectivos con versións lixeiramente diversas da mesma nova. Na de hoxe, por ser tan sinxela, pode verse con nitidez a diferencia: as palabras críticas de Barreiro desaparecen de ECG e as palabras amables de Feijoo (mesmo a referencia a Marcos Valcárcel, lamentablemente) desaparecen de GH. O xornalismo á carta (diglósica?). 

Written by arume

07/09/2009 at 09:33

Publicado en Uncategorized